In Nederland is prostitutie sinds 2001 gelegaliseerd (geldig, wettig verklaard). Prostitutie wordt gezien als een beroep. Prostituees krijgen daarmee dezelfde rechten en plichten als andere werknemers. Voor prostitutie als bedrijf gelden de regels die ook bij andere sectoren gelden. Zo moet er belasting betaald worden over de inkomsten en moet een seksclub voldoen aan allerlei eisen op het gebied van hygiëne, veiligheid en arbeidsomstandigheden. Het idee om prostitutie in de wet gelijk te schakelen met andere beroepen is vrij recent.

Nederland kende tot 2000 een abolitionistische wetgeving. Dit betekent dat prostitutie op zich niet verboden was; gelegenheid geven, het organiseren, dan wel het profiteren van de prostitutie was strafbaar gesteld, door de wet op het bordeelverbod.

In de wereld zien we vier verschillende manieren waarop prositutie beoordeeld wordt en verschillende soorten wetgeving ten aanzien van prostitutie, namelijk:

1. een algeheel verbod op prostitutie,
2. het a bolitionisme,
3. reglementering,
4. legalisatie.

In het kort geven we hier aan wat die termen betekenen en wat de gevolgen van de wetgeving zijn voor de prostitutie, de prostituee en de klanten.

Een algeheel verbod op prostitutie

Wordt in het Engels prohibition genoemd. Het idee achter deze wetgeving is een totale (morele) verwerping van de prostitutie. Dit is de meest repressieve vorm van prostitutiewetgeving (repressief betekent dat het dient om te onderdrukken). Prostitutie wordt gezien als crimineel gedrag en zowel de prostituee, de klant als de bordeelhouder zijn strafbaar. Met deze wetgeving wil men de prostitutie uitbannen.

Abolitionisme

Het idee achter deze wetgeving is dat prostituees vooral slachtoffer zijn. Slachtoffers van uitbuiting door mannen. Haar vriend is per definitie een pooier, de bordeelhouder een mensenhandelaar en de klant misbruikt haar. De meeste landen in Europa hebben deze visie en hebben een wetgeving waarmee ze de uitbuiting willen tegengaan. De prostituee is in die wetgeving niet strafbaar. Alleen de mensen die van haar profiteren zijn dat. Dus haar vriend die deelt in haar inkomen, haar werkgever die geld verdient door haar een werkruimte te verhuren of klanten voor haar te zoeken en haar klant.

Reglementering

Het idee achter reglementering is dat men prostitutie accepteert als een noodzakelijk kwaad. Het is niet uit te bannen en daarom moet de prostitutie - in het belang van de orde en volksgezondheid - aan strakke regels worden onderworpen. Prostituees moeten zich registreren, worden verplicht zich regelmatig te laten onderzoeken en mogen alleen werken (en soms zelfs wonen) op plaatsen die daarvoor zijn aangewezen.

Bij geen van de drie bovenstaande voorbeelden is er in de wetgeving aandacht voor de arbeidscondities van de prostituees. De effecten op de arbeidscondities van deze wetgevingen zijn in alledrie de gevallen negatief. Belangenorganisaties voor prostituees pleitten daarom voor een wetgeving waarin meer aandacht zou zijn voor de positie van prostituees. Dat vormde het uitgangspunt voor de vierde vorm van wetgeving.

Prostitutie als werk, legalisatie

Het idee achter deze wetgeving is dat als je prostitutie uit de criminele sfeer haalt en behandelt als werk, je de beste instrumenten in handen hebt om de positie van prostituees te verbeteren en misstanden in de prostitutie te bestrijden. Met het wijzigen van de wet, wilde de regering de volgende doelen bereiken:

·    beheersing en regulering van bedrijfsmatige prostitutie

·    geen onvrijwillige prostitutie

·    bescherming van minderjarigen

·    bescherming van de positie van prostituees

·    bestrijding van de criminele randverschijnselen

·    tegengaan van sekstoerisme

·    tegengaan van prostitutie door illegalen

Bij deze wetgeving is uitoefening van het beroep en het organiseren van het beroep legaal (wettig). De legale bedrijfstak wordt gecontroleerd en men is alleen strafbaar als bepaalde regels worden overschreden. Die regels zijn vastgelegd in het wetboek van strafrecht en in plaatselijke gemeentelijke prostitutie verordeningen.

Bij de invoer van de nieuwe wetgeving heeft justitie regels ook aangescherpt; zo zijn de straffen voor mensenhandel verhoogd.