Lufti Nerminer: ”Het geheim van Turkse koffie ligt hem in het ontbreken van de filter. Je moet dus altijd even wachten met drinken, totdat de koffiedrab is gezakt.”
Wie een blik door het raam van restaurant Usküdar werpt, gelegen op Verwersstraat 3, ziet een prachtig ingerichte ruimte in Turkse stijl. Een waterpijp staat in de hoek en het plafond is voorzien van een grote schildering. Vaste klanten komen niet alleen voor het eten, ook de befaamde Turkse koffie blijft een grote trekpleister.
Al ruim 35 jaar wordt die er geschonken, want Usküdar opende haar deuren in 1972 en was daarmee het eerste Turkse restaurant van Noord-Brabant. In gesprek met de huidige eigenaar, Lufti Nerminer, die begon als afwasser in Turkije en liefhebber is van Nederlands eten.
‘Wil je koffie’. De eerste vraag die Lufti Nerminer in beheerst Nederlands stelt bij binnenkomst in zijn restaurant, waar hij sinds 1978 de eigenaar van is. “Het geheim van Turkse koffie ligt hem in het ontbreken van de filter. Je moet dus altijd even wachten met drinken, totdat de koffiedrab is gezakt.”
Nerminer kwam bij zijn eerste bezoek aan Nederland, op 18 mei 1974, per toeval in aanraking met het restaurant Usküdar. “ Ik was hier met een groep uit Turkije en we zochten een restaurant om te eten. Toen we dit zagen, zijn we meteen naar binnen gegaan. Eenmaal aan tafel vroeg de toenmalige eigenaar Haluk Cagdas min of meer als grap of er nog mensen geïnteresseerd waren in een baantje bij zijn restaurant. Ik had al horeca-ervaring in Turkije en stak mijn vinger op. Enkele weken later verhuisde ik naar Nederland en stond ik hier als souschef achter de houtskool-grill van het restaurant.’’
De beginjaren verliepen voor restaurant Usküdar met vallen en opstaan. ”Als er niemand binnen zit, komen er ook geen mensen naar binnen. Puur en alleen door de Turkse gastvrijheid en vriendelijkheid hebben we daar verandering in kunnen brengen.
En zo begon het aan het einde van de jaren ’70 steeds drukker te worden bij de Turk in de Verwersstraat. “Er kwamen natuurlijk steeds meer Turken naar Nederland. Als die hier hadden gegeten, kwam de buurvrouw enkele dagen later terug. Ik zeg altijd dat mondelinge reclame de beste reclame is.’’
Usküdar groeide uit tot een gerenommeerd restaurant en viel zelfs in de prijzen. In 1992 werd het restaurant gekozen als tweede beste buitenlandse restaurant van Nederland. Terwijl de menukaart vrijwel hetzelfde bleef (‘alleen een Turkse wijnkaart kwam erbij’), werd het interieur in 2006 flink op de schop genomen. “Dat was sinds 1972 niet meer veranderd. Mijn zoon heeft het toen aangemeld voor het programma Restaurant Makeover.Toen ik na twaalf dagen weer in het restaurant mocht komen en het resultaat zag, schrok ik me een hoedje. Het was heel erg wennen, maar ik begin het net als de klanten steeds mooier te vinden.’’
De 62-jarige Nerminer (Turks voor wenkbrauw) is behalve eigenaar van Usküdar ook voorzitter van de Turkse gemeenschap in Den Bosch. Hij werd daarvoor onderscheiden en mag zich nu Ridder in de Orde van Oranje Nassau noemen. “Turken die in dit land komen wonen, moeten gewoon de Nederlandse taal beheersen en zich aan de Nederlandse cultuur aanpassen. Binnen hun eigen deuren kunnen ze weer net doen alsof ze in Turkije zijn.’
Hij ziet zichzelf niet meer terugkeren naar Turkije. “Ze noemen mij daar de Nederlandse Turk. Behalve mijn oudste zoon zijn al mijn kinderen in Nederland geboren. Hier ben ik een gelukkig mens.”
Ook heeft hij een voorliefde voor de Nederlandse keuken. “Boerenkool, zuurkool, stamppot allemaal erg lekker. En jullie pils natuurlijk ook. Al blijft het Turkse eten altijd favoriet.’
